سرویس اجتماعی، دایره خبر؛ گوشی هوشمند برای بسیاری از کودکان و نوجوانان دیگر فقط وسیله‌ای برای تماس گرفتن نیست؛ بخشی از زندگی روزمره آنهاست. تماشای ویدئو، بازی، گفت‌وگو با دوستان، دنبال‌کردن صفحات مورد علاقه، آموزش و حتی انجام بخشی از فعالیت‌های درسی، همگی می‌توانند در فضای آنلاین اتفاق بیفتند. در مقابل، بسیاری از والدین تنها تصویری کلی از این زندگی دیجیتال دارند. آنها می‌دانند فرزندشان از اینترنت استفاده می‌کند، اما شاید ندانند با چه کسانی ارتباط دارد، چه محتوایی می‌بیند یا چه تجربه‌هایی در این فضا پشت سر می‌گذارد. همین فاصله میان زندگی آنلاین فرزندان و شناخت والدین، به یکی از مسائل مهم خانواده‌های امروز تبدیل شده است.
نسل جدید از سنین پایین با تلفن همراه، اینترنت و شبکه‌های اجتماعی آشنا می‌شود. برای بسیاری از کودکان، فضای آنلاین محیطی طبیعی برای سرگرمی و ارتباط است؛ در حالی که برخی والدین تجربه استفاده از این فناوری‌ها را سال‌ها بعد به دست آورده‌اند. به همین دلیل ممکن است فرزند با یک برنامه، بازی یا شبکه اجتماعی آشنا باشد که والدین حتی نام آن را نشنیده‌اند. این تفاوت نسلی می‌تواند باعث شود بخشی از زندگی آنلاین کودک برای والدین ناشناخته باقی بماند.
دانستن اینکه فرزند از تلفن همراه استفاده می‌کند، با شناختن زندگی آنلاین او تفاوت دارد. والدین ممکن است بدانند فرزندشان در یک شبکه اجتماعی حساب کاربری دارد، اما ندانند چه محتوایی دنبال می‌کند یا چه کسانی با او ارتباط دارند. از سوی دیگر، بعضی والدین با هدف محافظت از فرزندشان تلاش می‌کنند بر فعالیت آنلاین او نظارت داشته باشند. مسئله اینجاست که نظارت و گفت‌وگو چگونه می‌تواند در کنار اعتماد خانوادگی قرار بگیرد.
یکی از چالش‌های خانواده‌ها این است که چگونه میان آزادی و نظارت تعادل برقرار کنند. محدودیت‌های شدید ممکن است باعث شود کودک یا نوجوان تمایل کمتری به صحبت درباره تجربه‌های آنلاین خود داشته باشد. از طرف دیگر، بی‌توجهی کامل والدین نیز می‌تواند باعث شود مشکلات احتمالی دیرتر دیده شوند. شاید به همین دلیل، گفت‌وگوی مستمر درباره اینترنت اهمیت زیادی داشته باشد؛ اینکه کودک بداند اگر با محتوای آزاردهنده، فرد ناشناس، تهدید یا موقعیت نامناسبی مواجه شد، می‌تواند بدون ترس از سرزنش با والدین خود صحبت کند.
وقتی درباره سواد رسانه‌ای صحبت می‌کنیم، فقط کودکان مخاطب آموزش نیستند. والدین نیز باید با فضای دیجیتال، شیوه‌های حفظ حریم خصوصی، تشخیص اطلاعات نادرست و خطرات احتمالی ارتباطات آنلاین آشنا باشند. والدی که درباره دنیای آنلاین فرزندش اطلاعات کافی ندارد، ممکن است نتواند در موقعیت‌های دشوار راهنمای مناسبی برای او باشد. بنابراین آموزش خانواده‌ها باید هم‌زمان با گسترش استفاده کودکان از فناوری پیش برود.
حفظ امنیت کودک اهمیت دارد، اما هم‌زمان کودکان و نوجوانان نیز به حریم خصوصی متناسب با سن و شرایط خود نیاز دارند. به همین دلیل، بسیاری از خانواده‌ها به جای نظارت مخفیانه یا محدودیت‌های مطلق، می‌توانند درباره قوانین استفاده از اینترنت با فرزندشان گفت‌وگو کنند و چارچوب‌های مشخصی داشته باشند.مهم‌تر از اینکه والدین بدانند فرزندشان دقیقاً چه صفحه‌ای را در چه ساعتی دیده، این است که کودک بداند در فضای آنلاین چگونه از خودش محافظت کند و در صورت مواجهه با مشکل، یک فرد قابل اعتماد برای کمک گرفتن دارد.
کودکان و نوجوانان امروز در دو فضای جداگانه زندگی نمی‌کنند. فضای آنلاین بخشی از زندگی واقعی آنهاست؛ همان‌طور که مدرسه، خانواده، دوستان و محیط اجتماعی بخشی از زندگی آنها هستند. بنابراین مسئله خانواده‌ها فقط کنترل زمان استفاده از تلفن همراه نیست. مسئله مهم‌تر، شناخت دنیایی است که فرزندان در آن حضور دارند. شاید بهترین نقطه شروع، یک گفت‌وگوی ساده باشد: «امروز در فضای مجازی چه چیزی دیدی؟»
نگرانی والدین درباره حضور فرزندان در فضای مجازی کاملاً قابل درک است، اما شاید پاسخ این نگرانی را نباید فقط در کنترل و محدودیت جست‌وجو کرد. فرزندان ما در دنیایی بزرگ می‌شوند که فضای آنلاین بخش جدایی‌ناپذیر آن است و مهم‌تر از اینکه بدانیم آنها دقیقاً چه می‌بینند، این است که یاد بگیرند چگونه در این فضا انتخاب کنند، از خودشان مراقبت کنند و در زمان مواجهه با یک مشکل، از گفتن آن به خانواده نترسند. به نظر من، اعتماد، گفت‌وگو و آموزش می‌تواند پلی باشد میان دنیای دیجیتال فرزندان و دغدغه‌های والدین؛ پلی که ساختن آن از یک سؤال ساده شروع می‌شود: در دنیای آنلاین تو چه می‌گذرد؟
